President Tito bij de Hut op Vršič (1954)

President Tito bij de Hut op Vršič (1954)

Meer dan drie uur lang bleef kameraad Tito in een vriendschappelijk gesprek met onze bergbeklimmers, in afwachting van het moment waarop het nodig zou zijn om erop uit te trekken, zelfs in het donker van de nacht, om te wachten op het korhoen. Hij vertelde enthousiast over zijn jachtsuccessen en de trofeeën die hij op verschillende plaatsen had buitgemaakt. Het werd al snel duidelijk dat kameraad Tito een uitstekende jager en scherpschutter was, want hij raakte elk stuk wild, zelfs op grote afstand, met één enkel schot. Hij had het over een steenbok met uitzonderlijke horens, over een wild zwijn van meer dan 300 kilo met prachtige slagtanden, over korhoenders, over een wolvin en ook over twee beren die in een afgesloten gebied in zijn tuin leven en die hij graag suiker brengt.

De meesten van ons, postbodes, zijn geen jagers, dus het was niet verwonderlijk dat kameraad Mrak hem geluk wenste met de jacht. Daarmee beging hij een faux pas tegen de jachtetiquette, want je mag een jager nooit geluk wensen. Kameraad Tito ging op jacht en wachtte op het eerste ochtendgloren. Maar kijk eens aan – pech! Het korhoen wilde niet zingen en het was onmogelijk om dichterbij te komen. Toen hij terugkwam, grapte kameraad Tito dat het de schuld was van de postbode die hem geluk had gewenst. Toch bleef hij vol goede moed en ’s middags nodigde hij ons uit om met hem op de foto te gaan. Hij fotografeerde ons, waarna kameraad Maček een foto van hem tussen ons nam.

De volgende ochtend wachtte hij opnieuw. Een zware regenbui om middernacht klaarde de lucht en kameraad Tito ging opnieuw achter het korhoen aan. Deze keer wenste niemand hem geluk, en dus ving hij een mooie korhoen en, voor de goede orde, ook een auerhoen.

Kameraad Tito voelde zich erg op zijn gemak in onze hut. Hij tekende het gastenboek onder nummer 152 en schreef een complimenteuze opdracht in het gedenkboek. Hij bekeek ook het fotoalbum, dat een levendig beeld geeft van de bouw van onze hut vanaf het begin tot de oprichting van de PTT Bergbeklimmersvereniging in Ljubljana. Hij was tevreden over de service, die volgens zijn wensen een door en door alpinistisch karakter had, en de stapelbedden stoorden hem ook niet; hij merkte op dat ze zacht waren en dat je er heerlijk op slaapt. De tijdelijke beheerder van de hut, de vriendelijke Ančka, verzorgde hem onberispelijk en zonder de minste gêne tijdens zijn verblijf en maakte een praatje met hem op een volkomen natuurlijke, huiselijke manier. Daarom plaatste hij zich naast haar voor de foto en bij het afscheid gaf hij haar een stevige handdruk.

Als aandenken gaven we hem ansichtkaarten en de volgende dag een artistiek vergrote foto van de Poštar-hut met Mojstrovka op de achtergrond, om hem aan zijn verblijf daar te herinneren. Met het bezoek van zo’n vooraanstaande gast kregen wij, de post-werkende bergbeklimmers, en de hut op Vršič een speciale erkenning, die we weten te waarderen. De rustige bergsfeer in een van de mooiste alpine hoeken beviel hem zeer en hij beloofde daarom Vršič en onze hut opnieuw te bezoeken. We wensten kameraad Tito een goede gezondheid – en we zullen hem nooit meer geluk wensen op de jacht.